در هيچ برهه‏ای از تاريخ نمی‏توان بازيکنی را در فوتبال ايران ديد که در زمان خاصی تصميم خاصی بگيرد و اين عدم تصميم گيری برای بسياری از بازيکنان ايران در ورزش‏های تيمی به وضوح ديده می‏شود. يزدان پناه بيان داشت: بايد همه بازيکنان در هر رشته‏ای که فعاليت قهرمانی می‏کنند، در هفته يک روز را به ورزش بدمينتون اختصاص بدهند تا بتوانند تصميم آنی و البته درست را در زمان مقتضی اتخاذ کنند. وی در تشريح اين مسئله گفت: يک بازيکن فوتبال، واليبال، هندبال و همه ديگر رشته‏های تيمی نمی‏تواند جای خالی حريف را شناسايی کنند و آن را به عنوان نقطه نفوذ و ضربه زدن شناسايی کند، اما يک بازيکن بدمينتون بخوبی مي‏تواند اين فضاها را شناسايی کند و از آنها استفاده مطلوب را ببرد. اين مدرس و محقق رشته ورزشی بدمينتون با اشاره به اين که در بسياری از کشورهای دنيا تمرين ورزش بدمينتون برای ورزشکاران در رده قهرمانی يک برنامه اجباری است، اذعان داشت: رشته ورزشی بدمينتون به بازيکن قدرت ديد وسيعی می‏دهد که در هيچ رشته ديگری نمی‏توان آن را يافت و همين مسئله و کشفيات ديگران می‏تواند برای مجريان کلان ورزش ما در ايران و در برخورد با بدمينتون يک الگو باشد. بازيکن اسبق بدمينتون ادامه داد: همه گيرشدن بدمينتون در يک جامعه مقدمات انقلاب فکری و عملی است و اگر اين اپيدمی در ورزشکاران باشد، بی شک در همه رشته‏ها می‏توانيم نمونه باشيم.وي همچنين افزود: در ورزش بايد تضارب آرا و انديشه‏ها را به کار گرفت و بنيادی نگاه کرد و ريشه‏اي عمل کرد. وي در پايان وضعيت فضای موجود در اصفهان را برای ورزش بدمينتون تحقيرآميز خواند و گفت: با اين پتانسيل‏های انسانی و اقتصادی که در ورزش بدمينتون اصفهان وجود دارد، نبايد وضعيت زمين ورزشی در اين رشته اين گونه باشد.